Η ΣΙΦΝΟΣ

Η Σίφνος διασχίζεται από τέσσερις παράλληλες οροσειρές με κυριότερες κορυφές του Προφήτη Ηλία (682 μ.), στο κέντρο, και του Αγ. Συμεών (463 μ.) στα βόρεια.

Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή πληθυσμού (2011) οι μόνιμοι κάτοικοι του νησιού ανέρχονται στους 2.570.

Το έδαφος της Σίφνου αποτελείται από πετρώματα γρανίτη, αργιλώδη ψαμμίτη λίθο ή σχιστόλιθους, ασβεστόλιθους κ.α. Περιέχει και ορυκτό πλούτο όπως μεταλλεύματα σιδήρου, χαλκού, μολύβδου, μαγγανίου, γαληνίτη, μαγνησίου κ.λ.π. Στην αρχαιότητα περιείχε και μεταλλεία χρυσού και αργύρου καθώς και λατομεία "Σιφναίου Λίθου" από τον οποίο κατασκευάζονταν περίφημα γυάλιναω επιτραπέζια είδη όπως τα "σίφνια
ποτήρια".

Το νησί συνδέεται ακτοπλοϊκά καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου με τον Πειραιά, τη Μήλο, την Κίμωλο, τη Σέριφο, την Κύθνο, τη Σίκινο, την Ίο,
τη Φολέγανδρο, τη Σαντορίνη, την Πάρο και τη Σύρο. Την καλοκαιρινή περίοδο πυκνώνουν τα δρομολόγια των πλοίων και προστίθενται επιπλέον συνδέσεις όπως για παράδειγμα με  Μύκονο,  Νάξο και Λαύριο. Διαθέτει ελικοδρόμιο στην περιοχή Θόλος στα νοτιοανατολικά του νησιού.
Κοντινότερα  αεροδρόμια στο νησί είναι αυτά της Πάρου της Μήλου και της Σύρου. Κοντινότερα διεθνή αεροδρόμια είναι της Σαντορίνης και της Μυκόνου ενώ πολλοί χρησιμοποιούν και το αεροδρόμιο 'Ελ. Βενιζέλος' της Αθήνας.

Η Σίφνος, γενέτειρα του Νικολάου Τσελεμεντέ και άλλων αρχιμαγείρων διατηρεί πλούσια παράδοση και στη γαστρονομία.

Τα Χριστούγεννα τα σπίτια μοσχοβολούν από τα φοινίκια (μελομακάρονα) και τα αυγοκαλάμαρα (δίπλες). Στη διάρκεια του χειμώνα παρασκευάζονται ακόμα και σήμερα σύγλινα και πηκτή.

 Λίγο αργότερα, τις Απόκριες, σειρά παίρνουν τα  γαλακτοκομικά επιδόρπια, ρυζόγαλο, κρέμα ή γιαούρτι από κατσικίσιο ή πρόβειο γάλα, που παράγεται σε μεγάλες ποσότητες αυτή την εποχή.
Και δε γίνεται Πάσχα στη Σίφνο χωρίς τη μυρωδιά του ψητού στο μαστέλο (αρνάκι ή κατσικάκι μαγειρεμένο στο ομώνυμο πήλινο σκεύος, με
κόκκινο κρασί και άνηθο που ψήνεται σε ξυλόφουρνο), χωρίς τα «πουλιά της Λαμπρής» (είδος τσουρεκιού) τη μελόπιτα, γλύκισμα που παρασκευάζεται από σιφναίικη βραστή «αθοτύρα» (τοπικό ανθότυρο) και ντόπιο θυμαρίσιο μέλι.
Τη χαρά του γάμου, πάλι, συνοδεύει το σιφναίικο παστέλι, σε ρομβοειδές σχήμα, και το αμυγδαλωτό της κατσαρόλας ή του φούρνου (με ή
χωρίς ζάχαρη).

Στο παραδοσιακό πανηγύρι της Σίφνου, με τα κοινά δείπνα που θυμίζουν την αρχαία εστίαση και τις πρωτοχριστιανικές αγάπες, προσφέρεται σε όλους ρεβιθάδα και κοκκινιστό κρέας με μακαρόνια, μαγειρεμένα σε ειδικά μεγάλα καζάνια, ή  κατά τις μέρες νηστείας, τηγανητός μπακαλιάρος με σκορδαλιά και σαλάτα.

Στο κυριακάτικο σιφναίικο τραπέζι κύριο φαγητό η ρεβυθάδα, που ψήνεται μέσα σε πήλινο τσουκάλι (την σκεπασταριά) για πολλές ώρες, το
προηγούμενο βράδυ, σε φούρνο με κλαδιά.

Από το σιφναίικο τραπέζι δε λείπουν ακόμα  ρεβυθοκεφτέδες, καπαροσαλάτα (ξερή κάπαρη μαγειρεμένη σαν στιφάδο), καλασούνα (χορτόπιτα με ρύζι),  μανούρα (κίτρινο, σκληρό πικάντικο τυρί που διατηρείται στην γύλη δηλαδή στο κατακάθι του κόκκινου κρασιού), και ανάλογα με την εποχή,  χυροβοσκοί (άγρια χόρτα), μυζήθρα (κατσικίσιο νωπό τυρί με υπόξινη γεύση, ιδανική για χωριάτικη σαλάτα), αμπελοφάσουλα με σκορδαλιά, αλλά και ξηρά σύκα,  λωλή (γλυκό από κόκκινη κολοκύθα),  γλυκά του κουταλιού και  λικέρ από φρούτα που ευδοκιμούν στη Σίφνο, καθώς και αφεψήματα από την πλούσια χλωρίδα του νησιού, όπως το φασκόμηλο και το χαμομήλι.
Τα σιφνέικα γλυκά , όπως κουλουράκια γλυκάνισου, μπισκοτάκια βουτύρου, αμυγδαλωτά κατσαρόλας και αμυγδαλωτά φούρνου, παστέλια,
λουκούμια, μπουρεκάκια, και γλυκά του κουταλιού, ο επισκέπτης μπορεί να τα βρει στους παραδοσιακούς φούρνους και τα ζαχαροπλαστεία.